Friday, 26 April 2013

നന്മകള്‍ നഷ്ടമാകാതിരിക്കട്ടെ...

ഒഴിവുവേളകള്‍ ആനന്ദകരമാക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെയാവും പലരും സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്കിംഗ് സൈറ്റുകള്‍ സന്ദര്‍ശിക്കുന്നതും വിവരങ്ങള്‍ പങ്ക് വെക്കുന്നതും ഒക്കെ. ഈയുള്ളവളും അതെ. എന്നാല്‍ ഈയിടെയായി ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ഫേസ്ബുക്ക്, ചില ബ്ലോഗിങ്ങ് സൈറ്റുകള്‍ എന്നിവ സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ മടി തോന്നാറുണ്ട്. എല്ലായിടത്തും പ്രകടമായി കാണുന്നത് ഒരു തരം അസഹിഷ്ണുതയുടെ വേലിയേറ്റമാണ്. തിരക്കേറിയ ജീവിതത്തില്‍ ഒരല്പം ആശ്വാസത്തിനായി ഇവിടങ്ങള്‍ സന്ദര്‍ശിക്കുന്നത് ചിലപ്പോഴെങ്കിലും കൂടുതല്‍ മാനസിക സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കും പിരിമുറുക്കങ്ങള്‍ക്കുമാണ് വഴി തെളിക്കുന്നത്. ഇത് പലരുടെയും അനുഭവമാണ്‌.; ഒരാളുടെ ഒറ്റപ്പെട്ട അനുഭവമല്ല എന്നാണ് മനസ്സിലാകുന്നത്.
ബ്ലോഗ്‌ എഴുതിത്തുടങ്ങിയ കാലത്ത് അത് വെറുമൊരു നേരമ്പോക്കായിരുന്നു - എഴുതിയാല്‍ എഴുതി, ഇല്ലെങ്കിലും കുഴപ്പമില്ല - വായനക്കാരും കുറവ്; ഇനിയിപ്പോള്‍ ആരെങ്കിലും വായിച്ചാല്‍ തന്നെ അഭിപ്രായം പറയാന്‍ പലരും മെനക്കെടാറില്ല. അങ്ങനെ തട്ടിയും മുട്ടിയും പോയിരുന്ന വേളയിലാണ് ഫേസ് ബുക്കിലും അതിലെ ചില കൂട്ടായ്മകളിലും സജീവമാകുന്നത് (ജോലി എന്ന പ്രാരബ്ധം ഇല്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ അക്കാലത്ത് ഒഴിവു വേളകളായിരുന്നു കൂടുതലും). വല്ലപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും കുറച്ച് എഴുതുന്നു എന്ന നില മാറി, കുറച്ചു കൂടി ഗൌരവമായി എഴുത്തിനേയും വായനയേയും കാണാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് ഈ കൂട്ടായ്മകളില്‍ നിന്ന്‍ കിട്ടിയ പ്രോത്സാഹനങ്ങള്‍ തന്നെയാണ് എന്ന് പ്രത്യേകം പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ അതും മടുപ്പുളവാക്കുന്ന ഒരു വേദിയായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നാണ് തോന്നുന്നത്. എല്ലായിടത്തും സുലഭമായി കാണുന്നത് പരസ്പരം ചെളിവാരി എറിയലും സ്പര്‍ദ്ധയും തന്നെ. വിവരവും വിദ്യാഭ്യാസവും മറ്റുള്ളവരെക്കാളും ഉണ്ടെന്ന് അഹങ്കരിക്കുന്ന നമ്മള്‍ പലപ്പോഴും പൊതുവേദികളില്‍ എങ്ങനെ പെരുമാറണം എന്ന ബോധമില്ലാത്തവരാണ് എന്ന് എടുത്തു പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടാന്‍ നമുക്കുള്ളത്ര ഉത്സാഹം ലോകത്ത് വേറെ ഒരു സമൂഹത്തിനും ഉണ്ടാവില്ല എന്ന്‍ തോന്നിപ്പോകും ചിലരുടെ വാക്കുകള്‍ വായിച്ചാല്‍.!!

ആര് എന്ത് കാര്യം ചെയ്താലും അതിലെ നന്മ കാണാന്‍ നമുക്ക് കണ്ണില്ല - എപ്പോഴും അതിലെ തെറ്റുകളും കുറവുകളും മാത്രം നാം കാണുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്???? സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്കിംഗ് സൈറ്റുകളില്‍ പലപ്പോഴും ഏതെങ്കിലും പ്രസിദ്ധരായ ആളുകളെ (ആവശ്യത്തിനും അനാവശ്യത്തിനും) കളിയാക്കിയും മറ്റും ധാരാളം പോസ്റ്റുകള്‍ കാണാം - അത് പരസ്പരം പങ്കുവയ്ക്കാന്‍ എല്ലാവര്ക്കും വളരെ ഉത്സാഹമാണ്. അതേ ആള്‍ എന്തെങ്കിലും നല്ല കാര്യം ചെയ്‌താല്‍ ആരും അത് കാണില്ല താനും.

ബ്ലോഗ്‌ മേഖലയും വ്യത്യസ്തമല്ല. ഇവിടം ഭൂലോകത്തിന്‍റെ (പ്രത്യേകിച്ചും മലയാളക്കരയുടെ) ഒരു ചെറു പതിപ്പ് തന്നെയാണ്. കുശുമ്പും കുന്നായ്മയും പാരവെപ്പും, പരസ്പരം ചെളിവാരിയെറിയലും, ഏഷണിയും, അവിശ്വാസവുമൊക്കെ കൊടുമ്പിരികൊണ്ട് വാഴുന്നിടമാണ് മലയാള ബൂലോകം. അഭ്യസ്തവിദ്യരും വിവരമുള്ളവരും എന്ന്‍ കരുതുന്നവര്‍ പോലും ചില ചെറിയ കാര്യങ്ങളെ ചൊല്ലി കുട്ടികളെക്കാള്‍ ബാലിശവും, തീരെ അപക്വവും ആയി പെരുമാറുന്നത് കണ്ട് ഞാന്‍ അന്തം വിട്ടിട്ടുണ്ട്. സംസ്കാരസമ്പന്നര്‍ എന്ന്‍ മുദ്ര കുത്തപ്പെട്ടവര്‍ സംസ്കാരശൂന്യമായി പെരുമാറുമ്പോള്‍ 'കഷ്ടം' എന്ന്‍ തോന്നിയ സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ ഏറെ!

എന്ത് കൊണ്ടാണ് നാം ഇത്ര അസഹിഷ്ണുക്കള്‍ ആയി മാറുന്നത്? നല്ല കാര്യം ആര് ചെയ്താലും അതിനെ സ്വാഗതം ചെയ്യാനുള്ള ചങ്കുറപ്പ് എന്ത് കൊണ്ട് നമുക്കില്ലാതെ പോകുന്നു? എല്ലാ കാര്യങ്ങളും മത്സര ബുദ്ധിയോടെയും പ്രതികാര മനോഭാവത്തോടെയും മാത്രം എന്തിനു നോക്കിക്കാണണം??? നാം വലുതാണെന്ന് കാണിക്കുവാനുള്ള തത്രപ്പാടില്‍ മറ്റുള്ളവരെ ചെറുതായി ചിത്രീകരിക്കുമ്പോള്‍ നാം തന്നെയാണ് ചെറുതാവുന്നത് എന്ന വലിയ സത്യം എന്തേ നാം മറക്കുന്നു? വെറുമൊരു ഒരു ശ്വാസം നിന്നാല്‍ നിലയ്ക്കുന്ന ഈ നൈമിഷിക ജീവിതത്തില്‍  കാര്യമില്ലാ കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് വഴക്കടിക്കുന്നതെന്തിന്?

ബൂലോകത്തെ ചിലരുടെയെങ്കിലും വാക്കുകളും പരിഹാസങ്ങളും തീരെ അസ്ഥാനത്തും അനാവശ്യവും തരം താഴ്ന്നതുമാകുന്നു. ഞാനെന്ന ഭാവം വരുമ്പോള്‍ ചുറ്റിലുമുള്ളവര്‍ ഒന്നുമല്ല എന്ന മൂഢ ചിന്തയില്‍ മുഴുകിപ്പോകുന്ന ഇത്തരം ആളുകള്‍ സ്വയം ചീഞ്ഞു നാറുന്നത് അറിയാതെ പോകുന്നു. സ്തുതിപാഠകര്‍ ഓതിക്കൊടുക്കുന്ന തെറ്റായ മഹത്വം ശരിയെന്ന്‍ ധരിച്ച് അവര്‍ മാലോകരുടെ മുന്നില്‍ കോമാളി വേഷം കെട്ടുന്നു. വിഡ്ഢിത്തങ്ങളും വിടുവായത്തങ്ങളും പറയുന്നത് കേട്ട് ആളുകള്‍ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് തങ്ങളുടെ കേമത്തത്തിന് അടിവരയിട്ടുകൊണ്ട് അവര്‍ കോരിത്തരിക്കുന്നു. അതിനാല്‍ ഈ കോമാളിത്തരങ്ങള്‍ കണ്ടിട്ടാണ് മറ്റുള്ളവര്‍  ചിരിക്കുന്നതെന്ന സത്യം അവര്‍ അറിയാതെ പോകുന്നു.

തമാശകളും കളിയാക്കലുകളും പാടില്ലെന്നല്ല; അതാരുടെയും മനസ്സ് നോവിക്കുന്നതായിക്കൂടാ - കുറിക്കു കൊള്ളുന്ന ആക്ഷേപഹാസ്യം എഴുതാന്‍ കഴിവുള്ളവര്‍ അത് ചെയ്യട്ടെ; പക്ഷേ, വ്യക്തി വൈരാഗ്യം തീര്‍ക്കാനോ സ്വഭാവഹത്യ നടത്താനോ ബ്ലോഗ്‌ ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഒരു നല്ല പ്രവണതയല്ല. എന്‍റെ സ്വന്തം ബ്ലോഗ്‌, അതില്‍ ഞാന്‍ എനിക്കിഷ്ടമുള്ളത്, ഇഷ്ടമുള്ള പോലെ, ആരെക്കുറിച്ചും എഴുതും, അതെന്‍റെ സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന്‍ കരുതുന്നവര്‍ ഒരു കാര്യം ഓര്‍ക്കുക - ഇന്നൊരുപക്ഷേ നിങ്ങളുടെ കൂടെ കുറേപേര്‍ കാണും - നാളെ അവരും നിങ്ങളെ വിട്ടു പോകും. പുനര്‍ ചിന്തനത്തില്‍ നിങ്ങളുടെ തെറ്റുകള്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ബോദ്ധ്യം വരുന്ന ആ വേളയില്‍ നിങ്ങളുടെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ മുന്നിലാവും നിങ്ങള്‍ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റുകാരന്‍ / തെറ്റുകാരി.

ജീവിതത്തില്‍ പല പല പ്രശ്നങ്ങളും ഉള്ളവരാണ് നാമോരോരുത്തരും. അതില്‍ നിന്നും ഒരല്പ നേരം മാറി നില്‍ക്കാനുള്ള ആഗ്രഹവും, ക്രിയാത്മകമായി വല്ലതും ചെയ്യാനുള്ള ആഗ്രഹവുമൊക്കെയാണ് നമ്മില്‍ മിക്കവരെയും ബ്ലോഗിങ്ങില്‍ എത്തിച്ചത്. അത് അങ്ങനെത്തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ - നന്മ എത്രത്തോളം ഉണ്ടെങ്കിലും ഇന്നത്തെ കാലത്ത് മതിയാവില്ല - നമ്മുടെ വകയായി സമൂഹത്തിനും ചുറ്റുമുള്ളവര്‍ക്കും ഒരല്പം നന്മയുടെ ഇത്തിരിവെട്ടം പകരാന്‍ ശ്രമിക്കാം. ഇനി തിരി തെളിക്കാന്‍ നമുക്കെല്ലാവര്‍ക്കും കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ ആരെങ്കിലും കൊളുത്തിയ ദീപനാളം അണയാതെയും അണയ്ക്കാതെയും നോക്കാം. അത് തന്നെ നന്മയുടെ വഴിയിലേയ്ക്കുള്ള ഒരു ഉറച്ച കാല്‍വെപ്പാകും....

ബ്ലോഗിന്റെയും ബ്ലോഗര്‍മാരുടെയും ഉന്നമനം എന്നും ഉണ്ടാകട്ടെ! നാം എഴുതുന്ന വാക്കുകള്‍ ആരെയും കീറി മുറിക്കാതിരിക്കട്ടെ; അങ്ങിനെ ഒരാവേശം എന്നെങ്കിലും നമ്മില്‍ ഉയരുകയാണെങ്കില്‍ ഒരു നിമിഷ നേരത്തെയ്ക്കെങ്കിലും നമുക്ക് നമ്മെത്തന്നെ എതിര്‍പക്ഷത്ത് സങ്കല്‍പ്പിക്കാന്‍ കഴിയട്ടെ - അപ്പോള്‍ കാണുന്ന കാഴ്ച്ച നമ്മെ ഒരല്‍പമെങ്കിലും പിന്തിരിപ്പിക്കും എന്ന പ്രത്യാശയോടെ, നന്മകള്‍ കാംക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് തത്കാലം വിട ചൊല്ലുന്നു!!!


ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് കടപ്പാട്: ഗൂഗിള്‍ ഇമേജ്

Saturday, 6 April 2013

നല്ല മലയാളം 3 - വര്‍ണ വിഭാഗം

ആമുഖം: മലയാളം ബ്ലോഗേഴ്സ് ഗ്രൂപ്പ് എന്ന ഫേസ് ബുക്ക് കൂട്ടായ്മയുടെ ഓണ്‍ലൈന്‍ മാസികയായ e-മഷിയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു വരുന്ന നല്ല മലയാളം എന്ന പംക്തിയിലെ മൂന്നാം ഭാഗമാണിത്. ആദ്യ ഭാഗം വായിക്കുവാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക. രണ്ടാമത്തെ ഭാഗം, ദാ, ഇവിടെയുണ്ട്. ഈ പംക്തി വേണ്ട വിധം തയ്യാറാക്കുന്നതില്‍ എഡിറ്റോറിയല്‍ ബോര്‍ഡിലെ എന്‍റെ സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ വഹിച്ച പങ്ക് ചെറുതല്ല; അതിനാല്‍ ഈ പോസ്റ്റില്‍ അവരുടെ സംഭാവന കൃതജ്ഞതയോടെ സ്വീകരിക്കുന്നു - പ്രത്യേകിച്ചും നാസ്സര്‍ അമ്പഴേക്കല്‍, അരുണ്‍ ചാത്തംപൊന്നത്ത് എന്നിവരുടെ മാര്‍ഗ്ഗദര്‍ശനങ്ങള്‍ എനിക്ക് ഏറെ സഹായകരമായിട്ടുണ്ട്. അവരോടുള്ള അകമഴിഞ്ഞ നന്ദിയും ഈ അവസരത്തില്‍ രേഖപ്പെടുത്തിക്കൊള്ളുന്നു..


കഴിഞ്ഞ ലക്കങ്ങളില്‍ നാം മലയാളഭാഷ ഉരുത്തിരിഞ്ഞുവന്ന വഴികളെക്കുറിച്ചും വാക്കുകള്‍ വന്ന വഴികളെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞുവല്ലോ! ഇനി വര്‍ണവിഭാഗങ്ങളെ കുറിച്ച് പറയാം.



വര്‍ണം, അക്ഷരം, പദം, വാക്യം എന്നിങ്ങനെ പല ഘടകങ്ങള്‍ ചേര്‍ന്നതാണ് ഭാഷ. ഇവയില്ലാതെ ഭാഷയില്ലെന്ന് പറയാം.

വര്‍ണ്ണം: പിരിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത (പാടില്ലാത്ത), ഒറ്റയായി നില്‍ക്കുന്ന ശബ്ദമാണ് വര്‍ണ്ണം. അ, , , എ എന്നിവയൊക്കെ വര്‍ണ്ണങ്ങളാണ്.

സ്വരം: സ്വയമായി (വേറൊന്നിനോടും ചേര്‍ത്തല്ലാതെ) ഉച്ചരിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന വര്‍ണ്ണങ്ങളാണ് സ്വരങ്ങള്‍; ഉദാ: അ, , , ഋ.

വ്യഞ്ജനം: സ്വര സഹായത്തോടെ മാത്രം ഉച്ചരിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന വര്‍ണ്ണങ്ങളെ വ്യഞ്ജനങ്ങള്‍ എന്ന് പറയും.   ഉദാ: ക, , , , പ (ക് +അ), (ച് + അ), (ട് +അ), (പ് + അ)

സ്വരസ്പര്‍ശമില്ലാതെ വ്യഞ്ജനങ്ങള്‍ ഉച്ചരിക്കുവാന്‍ കഴിയില്ല. വ്യഞ്ജനങ്ങളോടൊപ്പം '' കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്താണ് അവയെ സാധാരണ ഉച്ചരിക്കുക. ഉദാ: ക = ക്+അ. വ്യഞ്ജനങ്ങളുടെ മേല്‍ ചന്ദ്രക്കല (്) വന്നാല്‍ അവ സ്വരസ്പര്‍ശമില്ലാതെ ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ടും. ഉദാ: യ്, വ്, ശ്, സ്. 

പൊതു നിയമം ഇങ്ങനെയാണെങ്കിലും, എല്ലാ വ്യഞ്ജനങ്ങളിലും സ്വരം ചേര്‍ക്കണമെന്ന് നിര്‍ബന്ധമില്ല - രണ്ടോ മൂന്നോ വ്യഞ്ജനങ്ങള്‍ ചേരുമ്പോള്‍ അവയുടെ ഒടുവില്‍ സ്വരം ചേര്‍ത്താല്‍ മതിയാകും. ഇങ്ങനെ ഒന്നിലധികം വ്യഞ്ജനങ്ങള്‍ ചേര്‍ന്നു വരുന്നതിനെ കൂട്ടക്ഷരം എന്ന്‍ പറയുന്നു. ഉദാ: ക്ക = ക്+ക്+അ; ച്ച = ച്+ച്+അ; മ്പ = മ്+ബ്+അ.

അക്ഷരം: ഒറ്റയ്ക്കോ വ്യഞ്ജനത്തോട് കൂടിയോ നില്‍ക്കുന്ന സ്വരങ്ങളാണ് അക്ഷരങ്ങള്‍; അക്ഷരങ്ങളും വര്‍ണ്ണങ്ങളും കൂടിയവയാണ് സ്വരങ്ങള്‍. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ നാം അക്ഷരങ്ങളെയാണ്‌ ഉച്ചരിക്കുന്നത് - വര്‍ണ്ണങ്ങളെയല്ല. ഉദാ: അ, കി, ,

ലിപി: അക്ഷരങ്ങള്‍ എഴുതുവാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന സാങ്കേതിക രൂപത്തെ ലിപി എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഉദാ: ,  A,

ചില്ലുകള്‍ : സ്വരയോഗം ഇല്ലാതെ നില്‍ക്കുന്ന വ്യഞ്ജനങ്ങളെ ചില്ലുകള്‍ എന്ന് പറയുന്നു. യ, , , , , , , മ എന്നീ വ്യഞ്ജനങ്ങള്‍ മാത്രമേ ചില്ലുകളായി വരൂ. ഇതില്‍ തന്നെ ''കാരം ചില്ലായി വരുന്നത് ദീര്‍ഘസ്വരങ്ങളില്‍ ആഗമമായിട്ടോ, ആയി, പോയി എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഭൂതകാലരൂപഭേദത്തിന്റെ ''കാരം ലോപിച്ചിട്ടോ ആണ്. അതിനാല്‍ അതിനെ ചില്ലായി കണക്കാക്കാറില്ല. ണ്‍, ന്‍, ര്‍, ള്‍, ല്‍ എന്നീ ചില്ലുകളാണ് മലയാളത്തില്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. റ, ര എന്നിവ 'ര്‍' എന്ന ചില്ലിലും, , , എന്നിവ 'ള്‍' എന്ന ചില്ലിലും ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. 

മലയാളത്തില്‍ അന്‍പത്തിമൂന്ന് വര്‍ണ്ണങ്ങളും, മുപ്പത്തേഴ് വ്യഞ്ജനങ്ങളും, പതിനാറ് സ്വരങ്ങളുമാണുള്ളത്. ഇവയില്‍ ഒറ്റ മാത്രയില്‍ ഉച്ചരിക്കുന്ന അക്ഷരത്തെ 'ഹ്രസ്വം' എന്നും, രണ്ടു മാത്രയില്‍ ഉച്ചരിക്കുന്ന അക്ഷരത്തെ 'ദീര്‍ഘം' എന്നും പറയുന്നു.  

സംവൃതം, വിവൃതം: ഹ്രസ്വമായ ''കാരത്തെ രണ്ടായി തിരിക്കാം. തുറന്നുച്ചരിക്കുന്ന ''കാരം വിവൃതവും (ഉദാ: കണ്ടു, വന്നു, നിന്നു) അടച്ച്, ഉള്‍വലിവോടെ ഉച്ചരിക്കുന്ന ''കാരം സംവൃതവും (ഉദാ: കണ്ട്, വന്ന്‍, നിന്ന്‍ എന്നിവ). സംവൃതോകാരത്തെ 'അരയുകാരം' എന്നും പറയാറുണ്ട്. ചിലരാകട്ടെ, സംവൃതോകാരം അകാരത്തിന്റെ അരദ്ധോച്ചാരണമെന്നും പറയുന്നു. അങ്ങനെയുള്ളവര്‍ ഉകാരം ചേര്‍ക്കാതെ പദങ്ങള്‍ എഴുതും (ഉദാ: നാട്, കാട്)

സ്വരങ്ങള്‍
ഹ്രസ്വം – അ, ഇ, ഉ, ഋ, എ, ഒ
ദീര്‍ഘം - ആ, ഈ, ഊ, ഏ, ഐ, ഓ, ഔ

ഐ, ഔ എന്നിവയ്ക്ക് ഹ്രസ്വമില്ല.
സ്വരങ്ങളെ സമാനാക്ഷരം, സന്ധ്യക്ഷരം, താലവ്യം, ഓഷ്ഠ്യം എന്നിങ്ങനെ വിഭജിക്കാം.
സമാനാക്ഷരം
അ, ഇ, ഉ, ഋ
സന്ധ്യക്ഷരം
എ, ഏ, ഐ
താലവ്യം
അ, ആ
ഓഷ്ഠ്യം
അ, ഉ, ഒ, ഔ

അം, അ: (ം,ഃ) എന്നിവ യഥാക്രമം അനുസ്വാരം, വിസര്‍ഗ്ഗം എന്നിങ്ങനെ അറിയപ്പെടുന്നു. ഉച്ചരിക്കുമ്പോള്‍ അനുസ്വാരത്തിന്  ‘മ’കാരത്തോടും, വിസര്‍ഗത്തിന് ‘ഹ’കാരത്തോടും സാദൃശ്യം തോന്നും.

വ്യഞ്ജനങ്ങള്‍:






ക മുതല്‍ മ വരെയുള്ള വ്യഞ്ജനങ്ങള്‍ക്ക് വര്‍ഗാക്ഷരങ്ങള്‍ (വര്‍ഗ്യങ്ങള്‍) എന്ന്‍ പറയുന്നു. ഉദാ: കവര്‍ഗം എന്നാല്‍ ‘ക’ മുതല്‍ ‘ങ’ വരെയുള്ള അക്ഷരങ്ങള്‍.

സ്ഥാനഭേദം:

അക്ഷരങ്ങള്‍ ഉച്ചരിക്കുമ്പോള്‍ ഏത് സ്ഥാനത്ത് നിന്നാണോ ധ്വനി പുറപ്പെടുന്നത്, അതിനനുസരിച്ച് അവയെ കണ്‍ഠ്യം, താലവ്യം, ഓഷ്ഠ്യം, മൂര്‍ദ്ധന്യം, ദന്ത്യം, കണ്‍താലവ്യം, കണ്‍ഠോഷ്ഠ്യം, എന്നിങ്ങനെ തരം തിരിക്കാം.

കണ്‍ഠ്യം
അ, ആ, ‘ക’വര്‍ഗ്ഗം, ഹ
താലവ്യം
ഇ, ഈ, ‘ച’വര്‍ഗ്ഗം, യ, ശ
ഓഷ്ഠ്യം
ഉ, ഔ, ‘പ’വര്‍ഗ്ഗം, വ
മൂര്‍ദ്ധന്യം
ഋ, ‘ട’വര്‍ഗ്ഗം, ര, ഷ, ള, ഴ, റ
ദന്ത്യം
‘ത’വര്‍ഗ്ഗം, ല, സ
കണ്‍താലവ്യം
എ, ഏ, ഐ
കണ്‍ഠോഷ്ഠ്യം
ഒ, ഓ, ഔ

അതിസൂക്ഷ്മമായി പറയുകയാണെങ്കില്‍ ‘വ’ ദന്തോഷ്ഠ്യവും, റ്റ, ന മുതലായവ വര്‍ത്സ്യവുമാണ്.

വര്‍ഗങ്ങളില്‍ ഒന്നാമത്തെ അക്ഷരം ‘ഖരം’, രണ്ടാമത്തേത് ‘അതിഖരം’, മൂന്നമത്തേത് ‘മൃദു’, നാലാമത്തേത് ‘ഘോഷം’, അഞ്ചാമത്തേത് ‘അനുനാസികം’ അഥവാ പഞ്ചമം എന്നറിയപ്പെടുന്നു.

ഖരം
അതിഖരം
മൃദു
ഘോഷം
അനുനാസികം

കവര്‍ഗം
ചവര്‍ഗം
ടവര്‍ഗം
തവര്‍ഗം
പവര്‍ഗം
ര, ല, വ



മധ്യമം

ശ, ഷ, സ



ഊഷ്മാവ്




ഘോഷി

ള, ഴ, റ



ദ്രാവിഡമധ്യമം




ദ്രാവിഡാനുനാസികം

ദൃഢങ്ങള്‍, ശിഥിലങ്ങള്‍:

വ്യഞ്ജനങ്ങളെ ദൃഢങ്ങളെന്നും ശിഥിലങ്ങളെന്നും തരം തിരിക്കാം. ഇരുപത്തിമൂന്നു ദൃഢങ്ങളും പതിനാല് ശിഥിലങ്ങളുമാണുള്ളത്.

ഖരം അതിഖരം മൃദു ഘോഷം ഊഷ്മാവ് എന്നിവ ദൃഢങ്ങളും, അനുനാസികം, മധ്യമം, ഘോഷി എന്നിവ ശിഥിലങ്ങളുമാണ്.
ഇവ കൂടാതെ, ലിപിയില്ലാതെ ഉച്ചാരണം മാത്രമുള്ള രണ്ടു വര്‍ണങ്ങളും മലയാളത്തിലുണ്ട്. ഇവയെ വര്ത്സ്യം എന്ന്‍ പറയുന്നു.

ഉച്ചാരണവും എഴുത്തും

ഉച്ചരിക്കുന്നത് പോലെ എഴുതുക എന്നതാണ് മലയാളത്തിലെ പൊതുവേയുള്ള പതിവെങ്കിലും ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഇതിന് അപവാദങ്ങളുമുണ്ട്.

ഗ, ജ, ഡ, ദ, ബ, യ, ര, ല, ശ, റ, ക്ഷ എന്നീ അക്ഷരങ്ങള്‍ പദാദ്യത്തില്‍ വന്നാല്‍ എകാരം ചേര്‍ത്തുവേണം ഉച്ചരിക്കാന്‍.

എഴുത്ത്
ഉച്ചാരണം
ഗരുഡന്‍
ഗെരുഡന്‍
ജനം
ജെനം
ദയ
ദെയ
ശരി
ശെരി

ഹ്ന, ഹ്മ എന്നീ കൂടക്ഷരങ്ങള്‍ക്ക് ന്ഹ, മ്ഹ എന്നിങ്ങനെയാണ് ഉച്ചാരണം. ഉദാ: വഹ്നി, ബ്രഹ്മാവ്.
ദ്വിത്വമില്ലെങ്കില്‍ ഖരങ്ങള്‍ക്ക് മൃദുച്ചാരണമാണുള്ളത്. ഉദാ: പകല്‍, വടകര, കതക്.

വര്‍ണങ്ങളെക്കുറിച്ച് അല്പം കൂടി പറയാനുണ്ട്. അത് വരും ലക്കത്തിലാവട്ടെ!

PS: ഭാഷാ വിദഗ്ദ്ധയല്ലാത്ത എനിക്ക് ഈ സംരഭത്തിന് താങ്ങായി വര്‍ത്തിക്കുന്നത് മലയാള വ്യാകരണ പുസ്തകങ്ങളാണ്. ഇതില്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഉദാഹരണങ്ങള്‍ മിക്കതും അവയില്‍ നിന്ന് അതേപടി പകര്‍ത്തിയതും ആണ്. അതിനാല്‍ ഈ പംക്തിക്ക് ശക്തി പകര്‍ന്നു തരുന്ന   ഭാഷാ പണ്ഡിതന്‍മാരോടുള്ള അകമഴിഞ്ഞ നന്ദിയും ഇവിടെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. 


ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് കടപ്പാട് : ഗൂഗിള്‍ ഇമേജ്