Friday, 23 May 2014

സഫാരി വിശേഷങ്ങള്‍ (കാടിന്റെ കുളിര്‍മയിലേക്ക് ഒരു യാത്ര - രണ്ടാം ഭാഗം)

യാത്രയുടെ തുടക്കം ദാ ഇവിടെയുണ്ട്  കാടിന്റെ കുളിര്‍മയിലേക്ക് ഒരു യാത്ര


ഗവിയിലെ പ്രഭാതം 
രാപ്പാടികളുടെ പാട്ടുകേട്ട് ഏറെ സുഖകരമായ ഉറക്കത്തിലാണ്ടു പോയ ഞാന്‍ അലാറം അടിച്ചിട്ടെന്ന പോലെ കൃത്യം അഞ്ചു മണിക്കുതന്നെയുണര്‍ന്നു. നനുത്ത കാറ്റും അനേകം കിളികളുടെ കളകളനാദവുമായാണ് ആ പ്രഭാതം ഞങ്ങളെ വരവേറ്റത്. പ്രഭാതകര്‍മ്മങ്ങളും കുളിയുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ വേഗം തയ്യാറായി. ഒരല്പ നേരം ടെന്റിനു മുന്നില്‍ത്തന്നെ നിന്ന്, നിര്‍മ്മലമായ ആ പുലരിയുടെ അതുല്യ സൌന്ദര്യം മനസ്സിലേക്ക് ആവാഹിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ റിസെപ്ഷന്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ചെറിയ തോതില്‍ മഞ്ഞു മൂടി നില്‍ക്കുന്ന പ്രകൃതിയില്‍ അധികമെങ്ങും കാണാത്ത ഒരു നവത്വം തുളുമ്പി നില്‍ക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. ഒരു നിമിഷ നേരം പോലും നിശബ്ദമല്ലാത്ത കാട് - കുരുവികളും തേന്‍ കിളികളും കാട്ടുമൈനയും ബുള്‍ബുളുകളും എന്നുവേണ്ട, പേരറിയാത്ത അനേകം പക്ഷികള്‍ അവരവരുടെ മധുര സ്വരത്തില്‍ പാടിക്കൊണ്ട് പ്രഭാതത്തെ വരവേല്‍ക്കുകയായിരുന്നു.

പ്രകൃതി രാവിന്‍റെ കരവലയത്തില്‍ നിന്നും പുലരിയുടെ മടിത്തട്ടിലേക്കിറങ്ങുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഉദയത്തിനു മുന്‍പുള്ള നേര്‍ത്ത ഇരുട്ടില്‍ ചെറു കുളിരും ആസ്വദിച്ചു ഞങ്ങള്‍ നടന്നു. കാന്‍റീനില്‍ രാവിലെ അഞ്ചേ മുക്കാലോടെ കട്ടന്‍കാപ്പി കിട്ടുമെന്ന് തലേദിവസം തന്നെ പറഞ്ഞിരുന്നു. അഞ്ച് അമ്പതോടെ ഞങ്ങള്‍ റിസെപ്ഷന്‍റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും സഫാരിക്കു പോകാനുള്ള ജീപ്പുകള്‍ നിരനിരയായി നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ രാമചന്ദ്രനെ അവിടെയൊന്നും കണ്ടില്ല. സഫാരിക്കുള്ള ആളുകള്‍ ഓരോ ടീം ആയി ജീപ്പില്‍ കയറി പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. രാമചന്ദ്രന്‍ എത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും ഒരു കട്ടന്‍കാപ്പി കുടിച്ചു വരാമെന്ന് കരുതി ഞങ്ങള്‍ കാന്റീനില്‍ പോയി. വേഗം കാപ്പി കുടിച്ച് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴും രാമചന്ദ്രന്‍ എത്തിയിട്ടില്ല. ഒന്നോ രണ്ടോ ജീപ്പോഴിച്ച് ബാക്കിയെല്ലാം ഇതിനോടകം സഫാരിക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
കാത്തിരിപ്പ്

എന്തു ചെയ്യേണ്ടൂ എന്നു കരുതി നില്‍ക്കുമ്പോഴേക്കും രാമചന്ദ്രന്‍ എത്തി. ആറു മണിക്കു മുന്‍പ് വരാമെന്ന് പറഞ്ഞ ആള്‍ എത്തിയത് ആറുമണിക്ക് ശേഷം! എന്നാലിനി സഫാരിക്ക്‌ പോവുകയല്ലേ എന്ന്‍ ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് അടുത്ത പ്രശ്നം - ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേര്‍ മാത്രമായതിനാല്‍ ഒറ്റക്കൊരു ജീപ്പ് അനുവദിക്കില്ല. കൂടെ വേറേയും ചിലര്‍ ഉണ്ടാകും. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ അങ്ങനെ എന്നു കരുതി പുറപ്പെടാന്‍ തയ്യാറായി നിന്ന ഞങ്ങളെ നിരാശപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അടുത്ത വാര്‍ത്ത - ഞങ്ങളുടെ കൂടെ പോകാനുള്ള ഗ്രൂപ്പ് ഇത് വരെ എത്തിയിട്ടില്ല! അവരെക്കാത്ത് അഞ്ചു മിനിറ്റ് നിന്നു - അപ്പോഴേക്കും സമയം ആറേകാല്‍ ആയി- എന്നിട്ടും അവരുടെ ഒരു വിവരവും ഇല്ല. ഇതിനടയില്‍ ശേഷിച്ച രണ്ടു ജീപുകളില്‍ ഒരെണ്ണം കൂടി യാത്രയായി. ഒടുവില്‍ ഞങ്ങളുടെ അക്ഷമ കണ്ട അവരുടെ ഗൈഡ് അവരെത്തിരഞ്ഞു പോയി - ഒടുവിലത്തെ ജീപ്പില്‍...

ഏറെ ആശിച്ചും ഉത്സാഹിച്ചും കൃത്യ സമയത്തു തന്നെ എത്തിയ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഈ കാത്തിരിപ്പ് വളരെയധികം നിരാശയുണ്ടാക്കി. കാട്ടിലെ സഫാരിക്ക് എത്രയും നേരത്തെ പോകുന്നുവോ, മൃഗങ്ങളെയും മറ്റും കാണാനുള്ള സാദ്ധ്യത അത്രത്തോളം അധികമാണ് എന്നതാണ് കേട്ടറിവ്. ഓരോ മിനിറ്റു കഴിയുമ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ അക്ഷമ കൂടി വരികയായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവര്‍ കാരണം ഞങ്ങള്‍ എന്തിന് സഹിക്കണം? അവര്‍ സമയത്തിന് എത്തിയിട്ടില്ലെങ്കില്‍ അതവരുടെ കുറ്റം- അതിനു ഞങ്ങള്‍ എന്തിന് കഷ്ടപ്പെടണം എന്നൊക്കെ തോന്നിത്തുടങ്ങി. ആറരയായിട്ടും അവരെ കാണാതായപ്പോള്‍ രാമചന്ദ്രനും അവരെ തേടിപ്പോയി... (ഞങ്ങളില്‍ ഉയര്‍ന്നു വരുന്ന ധാര്‍മിക രോഷം അറിഞ്ഞിട്ടെന്നോണം) കുറച്ചു  നേരം നിരാശയോടെ മുഖത്തോടുമുഖം നോക്കിയിരുന്നു ഞങ്ങള്‍...

ഒടുവില്‍ ഏതാണ്ട് ആറേമുക്കാല്‍ ആയപ്പോഴേക്കും രാമചന്ദ്രനും ജഗനും (അവരുടെ ഗൈഡ്) അവരെയും കൂട്ടി വന്നു. മൂന്നാല് കുട്ടികളും ആറു മുതിര്‍ന്നവരും ഉള്‍പെട്ട ആ സംഘം ജീപ്പിലെ സ്ഥലം ഏതാണ്ട് മുഴുവനും കൈയടക്കിയിരുന്നു. തിക്കിത്തിരക്കി ഞെങ്ങിഞ്ഞെരിഞ്ഞു ഞങ്ങളും അതില്‍ കയറിപ്പറ്റി. എങ്ങനെയൊക്കെയോ അതില്‍ കയറി ഒരുവിധത്തില്‍ ഇരുപ്പുറപ്പിച്ച എന്നെ നോക്കി ആ സംഘത്തിലെ ഒരു സ്ത്രീ പുഞ്ചിരിച്ചു - എന്തോ വലിയ കാര്യം ചെയ്ത പോലെ അവര്‍ ചിരിച്ചപ്പോള്‍ അത് കാണാത്ത വിധം തല തിരിക്കാനാണ് എനിക്കപ്പോള്‍ തോന്നിയത്. ഒട്ടും മര്യാദയല്ല എന്നറിയാമായിരുന്നിട്ടും അതുതന്നെയാണ് ഞാന്‍ ചെയ്തതും. അതുവരെ തോന്നിയ ദേഷ്യം ആ രൂപത്തില്‍ പുറത്തു ചാടുകയായിരുന്നു.

വണ്ടിയെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞില്ലല്ലോ -  ഇടിവെട്ടേറ്റവന്റെ തലയില്‍ തേങ്ങ വീണെന്നു പറഞ്ഞ പോലെയായി - സാധാരണ ജംഗിള്‍ സഫാരിക്ക് തുറന്ന ജീപ്പുകളാണ് പതിവ്. പക്ഷിമൃഗാദികളെ നിരീക്ഷിക്കാനും അവയെ വളരെ വേഗം കാണാനും വണ്ടിയിലുള്ളവര്‍ക്കെല്ലാം കാഴ്ചകള്‍ കാണാനും അത്തരം ജീപ്പുകളാണ് അനുയോജ്യം. എന്നാല്‍ ഞങ്ങള്‍ സഫാരിക്ക് പോകുന്നത് ഒരു അടച്ച ജീപ്പിലാണ്. വാതിലിനടുത്താണ് ഇരിക്കുന്നതെങ്കില്‍ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കാണാം... ഉള്ളില്‍ ഞെരുങ്ങിയിരിക്കുന്ന എനിക്ക് മുന്നിലിരിക്കുന്നവരുടെ തലയും പിന്നില്‍ ഓടിമറയുന്ന റോഡിന്‍റെ ഭാഗങ്ങളും മാത്രമേ കാണാനാകൂ... അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോള്‍ ചിരിക്കാന്‍ തോന്നുന്നതെങ്ങനെ??? ഇതൊക്കെ പോട്ടേന്ന് വെക്കാം... യാത്ര തുടങ്ങിയത് മുതല്‍ മറ്റേ സംഘത്തിലുള്ളവര്‍ സംസാരത്തിലാണ് - അതും ഉറക്കെയുറക്കെ. അവരുടെ സംസാരം കേട്ടപ്പോള്‍ സംസാരിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണ്, അല്ലാതെ കാടിന്‍റെ കാഴ്ചകള്‍ കാണാനല്ല അവര്‍ വന്നതെന്ന് തോന്നിപ്പോയി. അരിശവും ഈറയും എന്റെ മുഖത്ത് കാര്‍മേഘം പോലെ കനത്തു കണ്ടിട്ടായിരിക്കാം, അവരാരും പിന്നീട് എന്റെ നേരെ നോക്കിയതു പോലുമില്ല.

അത്യാവശ്യം അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങള്‍
കാട്ടില്‍ പോകുമ്പോള്‍ പാലിക്കേണ്ട പ്രധാനപ്പെട്ട ചില നിയമങ്ങളുണ്ട് - നമ്മില്‍ പലര്‍ക്കും അതറിയില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ഒന്നാമതായി കാട്ടില്‍ സംസാരം പാടില്ല -ഇനി അഥവാ സംസാരിക്കണം എന്നുണ്ടെങ്കില്‍ വളരെ പതുക്കെ മാത്രം സംസാരിക്കണം. നമ്മുടെ സംസാരം എത്രയോ അകലെയുള്ള മൃഗങ്ങള്‍ക്ക് കേള്‍ക്കാം - നാം വരുന്നുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞാല്‍ അവ ഒളിച്ചു നില്‍ക്കുകയേ ഉള്ളൂ. അതിനാല്‍ അവരെ അലോസരപ്പെടുത്താതെ, അവര്‍ക്ക് ശല്യമാകാത്ത രീതിയില്‍ വേണം നാം പെരുമാറാന്‍. കാടിന്‍റെ നിറങ്ങളുമായി ഒത്തുപോകുന്ന നിറത്തിലുള്ള വസ്ത്രങ്ങളാണ് ധരിക്കേണ്ടത്. വെള്ള, ചുവപ്പ്, കടും മഞ്ഞ തുടങ്ങിയ നിറങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കേണ്ടതാണ്. പച്ച, ബ്രൌണ്‍, ചാര നിറം തുടങ്ങിയവയാണ് അനുയോജ്യം - അതും മങ്ങിയ നിറങ്ങള്‍... വെള്ള നിറം കണ്ടാല്‍ കടന്നല്‍ ആക്രമിക്കാന്‍ വരുമെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട് (എത്രത്തോളം ശാസ്ത്രീയതയുണ്ട് ഇതിലെന്ന്‍ അറിയില്ല).

വഴിയും സഹയാത്രികരും 
എന്തായാലും അവര്‍ ലോകകാര്യങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നതും കേട്ട് ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തുടര്‍ന്നു - ഗവിയില്‍ നിന്നും പത്തനംതിട്ടയിലേക്കുള്ള റോഡ്‌ ആണ് റൂട്ട്. മൂന്നാലു കിലോമീറ്റര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ റോഡ്‌ എന്നത് അവിടെയിവിടെ കിടക്കുന്ന ടാറിന്റെ കഷ്ണങ്ങള്‍ മാത്രമായി മാറി. വണ്ടി ആ വഴിയിലൂടെ ഉലഞ്ഞും തിരിഞ്ഞും ചാടിയും എങ്ങനെയൊക്കെയോ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. നടുവേദനയില്ലാത്തവര്‍ക്ക് നടുവേദന എപ്പോള്‍ തുടങ്ങിയെന്നു ചോദിച്ചാല്‍ മതി, ആ യാത്ര കഴിയുമ്പോഴേക്കും... കുറെ ദൂരം ആ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു - ഇടയ്ക്ക് ഒന്ന് രണ്ടു ഒഴിഞ്ഞ ജനവാസ കേന്ദ്രങ്ങള്‍ കണ്ടു - പണ്ട് ഡാം ഉണ്ടാക്കാന്‍ സായിപ്പ് വന്ന കാലത്ത് പണിയാളുകള്‍ താമസിച്ച സ്ഥലമാണത്രേ - ഇപ്പോഴും അവിടെയുള്ള ചില പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ കെട്ടിടങ്ങള്‍ ക്വാര്‍ട്ടേര്‍സ് ആയി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.

എന്തായാലും കുറെ ദൂരം ആ വഴിയിലൂടെ പോയി - പൊതു ജനത്തിനു പോകാന്‍ അനുവാദമുള്ളയത്ര വരെ. വഴിയില്‍ ഒരിടത്തും ആന പോയിട്ട് ഒരു കുരങ്ങനെപ്പോലും കണ്ടില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ഒടുവില്‍ വണ്ടി തിരിച്ചു ക്യാമ്പിലേക്ക് പോകാന്‍ ഒരുങ്ങി. വരുന്ന വഴിയില്‍നിന്നു കാണാവുന്ന ഒരു മലമുകളില്‍ കാട്ടുപോത്തുകള്‍ ഉണ്ടെന്ന്‍ അറിഞ്ഞു. വഴിയരുകില്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തി ഞങ്ങളെല്ലാം ആ കാഴ്ച്ച കൂടുതല്‍ നന്നായി ആസ്വദിക്കാനായി അടുത്തുള്ള കുന്നിന്റെ മണ്ടയിലെത്തി. (കുന്നു കയറുന്ന കാട്ടു വഴികളില്‍ അവിടവിടെ ആനപിണ്ഡം കാണാം - ആനയിറങ്ങുന്ന സ്ഥലമാണ് എന്നതിന് കൂടുതല്‍ തെളിവ് വല്ലതും വേണോ!) അവിടെയെത്തിയപ്പോള്‍ അതാ മുന്നിലെ മലയില്‍ കറുത്ത പാറക്കെട്ടുകള്‍ പോലെ കാട്ടുപോത്തുകള്‍... എല്ലാം കൂടി പത്തിരുപതെണ്ണം കാണും.. അവ മേഞ്ഞുനടക്കുന്ന കാഴ്ച്ച അല്‍പ നേരം നോക്കി നിന്നു. (ഒരിക്കല്‍ ചില സന്ദര്‍ശകര്‍ ഇതേ സ്ഥലത്ത് ഇത് പോലെ കാട്ടുപോത്തിനെ നോക്കി നിന്ന വേളയില്‍ ഒരു കടുവ അവറ്റയെ ആക്രമിക്കുന്നത് കണ്ടുവത്രേ! ഞങ്ങള്‍ക്ക് അത്തരം ഭാഗ്യമൊന്നും ഉണ്ടാവാന്‍ ഇടയില്ല...)
അവിടെ നിന്ന്‍ കുറച്ചു ഫോട്ടോകള്‍ എടുത്ത് തിരിച്ചു കുന്നിറങ്ങി വണ്ടിയുടെ അടുത്തെത്തി.

കുന്നുകളും കാട്ടുപോത്തുകളും പിന്നെ പാവം ഞാനും!
ഞങ്ങള്‍ നില്‍ക്കുന്ന റോഡിനു താഴെയായി ആനയുണ്ടെന്നു രാമചന്ദ്രന്‍. (ഞങ്ങളുടെ ഗൈഡ് രാമചന്ദ്രന്‍ ഒരു ആന സ്പെഷ്യലിസ്റ്റ് ആണത്രേ. ആനയെ കണ്ടു പിടിക്കാനും അവയുടെ നീക്കങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കാനും അയാളെക്കഴിഞ്ഞേ മറ്റുള്ളവരുള്ളൂ എന്നാണ് പൊതുവേയുള്ള അഭിപ്രായം.) താഴെ മലയിടുക്കില്‍ ഒരു മരത്തിനു പിന്നില്‍ ആനയുണ്ടെന്നും അത് വൈകാതെ പുറത്തിറങ്ങും എന്നൊക്കെ രാമചന്ദ്രന്‍ പറഞ്ഞു. ഞങ്ങള്‍ കുറെ നേരം നോക്കി നിന്നെങ്കിലും ഒന്നും കാണാനായില്ല.  അപ്പോഴേയ്ക്കും കൂടെയുള്ള സംഘത്തിലെ ആളുകള്‍ ധൃതി കൂട്ടാന്‍ തുടങ്ങി. അവര്‍ക്ക് വിശക്കുന്നു പോലും. (നേരം വൈകി എത്തിയ കാരണം അവര്‍ക്ക് രാവിലെ കട്ടന്‍ കാപ്പി കുടിക്കാന്‍ പോലും സമയം കിട്ടിയില്ലായിരുന്നു) ഒടുവില്‍ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ വീണ്ടും ജീപ്പില്‍ കയറി.

ചാടിയും കുലുങ്ങിയും പോയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഗൈഡ് പറയുന്നു അതാ ആ മരത്തില്‍ ഒരു മലയണ്ണാന്‍ എന്ന്! മൂടിയ ജീപ്പില്‍ ഇരുന്ന്‍ എന്ത് കാണാനാണ്! ഞങ്ങള്‍ പുറത്തിറങ്ങി - ഒപ്പം മറ്റേ സംഘത്തിലെ കുട്ടികളും. അതാ അതാ എന്നവര്‍ ഒച്ച വെച്ചതും മലയണ്ണാന്‍ അതിന്റെ പാട്ടിനു പോയി... ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും വണ്ടിയിലേക്ക്.
അതാ... അങ്ങു ദൂരെ ഒരു മ്ലാവ് ... അല്ല, ഒന്നല്ല, മൂന്നാലെണ്ണമുണ്ട്... 
കുറെ ദൂരം പോയപ്പോള്‍ ദൂരെയുള്ള ഒരു മലമുകളില്‍ വൈദ്യുതി കമ്പി ഉറപ്പിക്കാനായി ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു തറയില്‍ മ്ലാവുകള്‍ ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു വണ്ടി നിര്‍ത്തി. നഗ്ന നേത്രങ്ങള്‍ കൊണ്ട്  അവയെ കാണാന്‍ വിഷമമാണ്. ബൈനോക്കുലര്‍ വെച്ച് നോക്കിയപ്പോള്‍ ശരിയാണ് - മൂന്ന്‍ മ്ലാവുകള്‍ വെയില്‍ കായുന്നു - ഒരാണും മൂന്ന് പെണ്ണുങ്ങളും. അതും കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും യാത്ര തുടര്‍ന്നു. ഒരിക്കല്‍ കൂടി മലയണ്ണാനെ കണ്ടു. ഇത്തവണ കുട്ടികളെ നോക്കി പേടിപ്പിച്ച് മിണ്ടാതിരുത്തി, ഒപ്പം രക്ഷിതാക്കളോടും പറഞ്ഞു അവരോട് ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതിരിക്കാന്‍ പറയാന്‍. അത് ഫലിച്ചു. ഇത്തവണ കുറച്ചു കൂടി വ്യക്തമായി മലയണ്ണാനെ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞു.

മലയണ്ണാന്‍ 

(അണ്ണാന്റെ വർഗത്തിൽ ഏറ്റവും വലിപ്പവും സൌന്ദര്യവുമുള്ള ജീവിയാണ് മലയണ്ണാൻ (ശാസ്ത്രീയനാമം:Ratufa indica) ഇന്ത്യയിലെ ഒരു തദ്ദേശീയ ജീവിയാണിത്. കേരളത്തിൽ പശ്ചിമഘട്ട വനങ്ങളിൽ കണ്ടുവരുന്നു. പൂർണ്ണമായും കാടുകളിൽ ജീവിക്കുന്ന മലയണ്ണാൻ പകൽ പുറത്തിറങ്ങുന്ന ഒരു ജീവിയാണ്‌. 
കേരളത്തിൽ കണ്ടുവരുന്ന മലയണ്ണാന്റെ ശരീരത്തിന്റെ പുറംഭാഗം ചുവപ്പു കലർന്ന തവിട്ടു നിറത്തോടു കൂടിയതായിരിക്കും. താടിമുതൽ പിൻകാലുകളുടെ ഇടയിൽ വരെ മഞ്ഞകലർന്ന ഓറഞ്ച് നിറത്തിലോ ഇളം തവിട്ടു നിറത്തിലോ ആണുണ്ടാവുക. ശരീരത്തിന് 45 സെ.മീ. നീളമുണ്ടാകാറുണ്ട്. വാൽ ഏകദേശം 70 സെ.മീ. നീളത്തിലുണ്ടായിരിക്കും. വാലിന്റെ അറ്റത്തായി ചെറിയ നിറവ്യത്യാസമുണ്ടാകാറുണ്ട്. രണ്ട് കിലോഗ്രാം ഭാരമാണ് ഏകദേശമുണ്ടാവുക. ഭക്ഷണസമ്പാദനവും ജീവിതവും പൂർണ്ണമായും മരങ്ങളിലാണ്. മരങ്ങളിൽ നിന്ന് മരങ്ങളിലേയ്ക്ക് മാറാനായി 7 മീറ്റർ ദൂരം വരെ ചാടാറുണ്ട്. വലിയ മരങ്ങളുടെ കവരങ്ങളിലാണ് കൂടുണ്ടാക്കുക. പഴങ്ങളും വൃക്ഷങ്ങളുടെ കൂമ്പുമാണ് പ്രധാന ഭക്ഷണം. അണ്ണാൻ വർഗ്ഗത്തിൽ പെട്ട മറ്റു ജീവികൾ അപകടഘട്ടങ്ങളിൽ ഓടി രക്ഷപെടുമെങ്കിൽ മലയണ്ണാൻ ചിലപ്പോൾ അനങ്ങാതെ നിൽക്കുന്ന പതിവുണ്ട്. ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ ബംഗാൾ-സത്പുരഭാഗം മുതൽ തെക്കോട്ടാണ് കണ്ടുവരുന്നത്. സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്നും 200 മുതൽ 2300 വരെ മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ മലയണ്ണാനെ കണ്ടുവരുന്നു.- കടപ്പാട് വിക്കിപീഡിയ)

മലയണ്ണാന്‍റെ കുറെ ഫോട്ടോകളും എടുത്ത് ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും യാത്രയായി. ഒടുവില്‍ ഒന്‍പതേക്കാലോടെ കാന്റീനില്‍ എത്തി. അല്പം വൈകിയത് കൊണ്ട് ഭക്ഷണമൊക്കെ ഏതാണ്ട് കഴിഞ്ഞ പോലെയായി. ബ്രെഡും മറ്റും കഴിച്ച് വിശപ്പടക്കിയപ്പോഴേക്കും ഇഡലിയും സാമ്പാറുമൊക്കെ വീണ്ടും തയ്യാറായിരുന്നു. (തേക്കടിയില്‍ നിന്നും മറ്റും ഡേ ടൂറിനു ഗവിയില്‍ വരുന്നവര്‍ക്കും ഇവിടെ തന്നെയാണ് പ്രാതല്‍.) ഇതു വരെയുള്ള അനുഭവം നിരാശയായിരുന്നുവെങ്കിലും സ്വാര്‍ത്ഥമായ ഒരാശ്വാസം തോന്നിയത് അന്ന്‍ സഫാരിക്ക് പോയ വേറെ ആരും മൃഗങ്ങളെയൊന്നിനെയും കണ്ടില്ല എന്നറിഞ്ഞപ്പോഴാണ്. എന്തായാലും വയറു നിറച്ചു ഭക്ഷണം കഴിച്ച് അടുത്തതായി പ്ലാന്‍ ചെയ്ത ട്രെക്കിങ്ങിനു പോകാന്‍ ഞങ്ങള്‍ തയ്യാറായി നിന്നു - ഇപ്പോള്‍ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞ് രാമചന്ദ്രന്‍ അപ്രത്യക്ഷനായി...

ഇനി ഈ കാത്തിരിപ്പ് എത്ര നീളുമോ ആവോ!

(തുടരും...

Wednesday, 21 May 2014

കാടിന്റെ കുളിര്‍മയിലേക്ക് ഒരു യാത്ര

ഏറെ കാലത്തിനു ശേഷമാണ് ഇത്തരമൊരു യാത്ര - കാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രകള്‍ എന്നും എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട യാത്രകളില്‍ പെടും. മിക്കവാറും യാത്രകളില്‍ കാട്ടിലെ അന്തേവാസികളെയൊന്നും കാണാന്‍ കിട്ടാറില്ലെങ്കിലും, ഇന്നെങ്കിലും കടുവയെ കാണാം, ആനയെ കാണാം എന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍ ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്ന കാനനയാത്രകള്‍ എന്നും എനിക്ക് ഹരമായിരുന്നു. ഇത്തവണത്തെ യാത്രയും ഏറെ പ്രതീക്ഷയോടെ തന്നെയാണ് തുടങ്ങിവെച്ചത്....

ഗവിയെക്കുറിച്ച് മുന്‍പും കേട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും ആ സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ ചിന്തിക്കുന്നത് ഏതോ മാസികയില്‍ ഒരു ലേഖനം വായിച്ചതിനെ തുടര്‍ന്നാണ്‌. എന്നാല്‍ പല തിരക്കിലും ആ സ്ഥലം വിസ്മൃതിയില്‍ ആണ്ടുപോയി. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് യാദൃച്ഛികമായി ഓര്‍ഡിനറി എന്ന സിനിമ കാണുകയും, അതിലൂടെ ഗവി വീണ്ടും മനസ്സില്‍ ഒരു മോഹമായി മാറുകയും ചെയ്തത്. എന്നാലും പല പല കാരണങ്ങള്‍ കൊണ്ട് അവിടേക്ക് ഒരു യാത്ര നടത്താന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്നാല്‍ ഈ അവധിക്കാലത്ത്‌ മൂന്ന് ദിവസം അടുപ്പിച്ച് അവധികിട്ടിയപ്പോള്‍ പതിവുള്ള ബന്ധുഗൃഹസന്ദര്‍ശനങ്ങള്‍ മാറ്റി വെച്ച്, ഗവിയിലേക്ക് യാത്ര പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു...

എന്നാല്‍ എപ്പോഴും ആര്‍ക്കും എങ്ങനെയും കടന്നു ചെല്ലാവുന്ന ഒരു സ്ഥലമല്ല ഗവി. പെരിയാര്‍ ടൈഗര്‍ റിസര്‍വിന്റെ ഭാഗമായ ഗവി വനാന്തരങ്ങളിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം വളരെ പരിമിതമാണ്. വളരെയധികം നിയന്ത്രിതമായേ ആ വനാന്തരത്തിലൂടെ വാഹനങ്ങള്‍ കടത്തിവിടൂ. ഗവിയില്‍ താമസസൗകര്യവും വളരെ കുറവാണ്. ഫോറെസ്റ്റ് ഡിപാര്‍ട്ട്മെന്റിന്റെ ഒരു ഗസ്റ്റ് ഹൌസ് അല്ലാതെ അവിടെ വേറെ താമസ സൌകര്യങ്ങള്‍ ഒന്നും തന്നെയില്ല. അവിടെയും വളരെ പരിമിതമായ മുറികള്‍ മാത്രമേയുള്ളൂ. എല്ലാം കൂടി പത്തോ പതിനാലോ മുറികള്‍. മുറി മുന്‍കൂട്ടി ബുക്ക് ചെയ്ത്, നാം പോകുന്ന വണ്ടിയുടെ നമ്പരും മറ്റും പ്രത്യേകം പറഞ്ഞ് പാസിനായി ഏര്‍പ്പാട് ചെയ്താലേ വനം വകുപ്പിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള ചെക്ക്പോസ്റിനപ്പുറം ഗവി കാടുകളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാന്‍ കഴിയൂ. അതിനുള്ള എല്ലാ നടപടി ക്രമങ്ങളും മുന്‍കൂട്ടി നടത്തി, ഒരു ശനിയാഴ്ച്ച രാവിലെ ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തിരിച്ചു. പോകുന്നത് കാട്ടിലേക്കാണ് എന്നതു കൊണ്ടും അവിടെ ട്രെക്കിംഗ് തുടങ്ങിയ സാഹസിക പരിപാടികളില്‍ ഏര്‍പ്പെടണം എന്നുള്ളതുകൊണ്ടും കുട്ടികളെ കൂടാതെയാണ് ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തിരിച്ചത്. കാടുകളില്‍ പോകുമ്പോള്‍ പാലിക്കേണ്ടതായ നിയമങ്ങള്‍ പാലിക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് വിഷമമാകും എന്ന തിരിച്ചറിവും ഈ തീരുമാനത്തിനു പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നു (അത് നന്നായി എന്ന്‍ പിന്നീട് ബോദ്ധ്യമായി).

മൂവാറ്റുപുഴ, തൊടുപുഴ, ഏലപ്പാറ, വാഗമണ്‍ വഴി വള്ളക്കടവിലെത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും ഞാന്‍ ഛര്‍ദ്ദിച്ചു ഛര്‍ദ്ദിച്ച് ഒരു പരുവമായി. മലമുകളിലേക്കുള്ള യാത്രകളെ ഞാന്‍ ഒരല്പം ഇഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാന്‍ കാരണം ഈ പ്രശ്നമാണ്. വളവും തിരിവും പിന്നിടുമ്പോള്‍ വയറില്‍ ആകെ തിരയിളക്കമാകും - പിന്നെ വയറിലുള്ളതു മുഴുവന്‍ ഛര്‍ദ്ദിച്ചു പോകാതെ ഒരു രക്ഷയുമില്ല... യാത്രകളില്‍ എന്നെ ഏറ്റവും വിഷമിപ്പിക്കുന്ന സംഗതി ഇതുതന്നെ (മരുന്നു കഴിച്ചിറങ്ങാന്‍ എപ്പോഴും മറക്കും താനും).
ഗവിയിലേക്കുള്ള പ്രവേശന കവാടം 

എന്തായാലും ഈ വക ബുദ്ധിമുട്ടുകളെയൊക്കെ തരണം ചെയ്ത് 12 മണിയോടെ ഞങ്ങള്‍ വള്ളക്കടവിലെ ഫോറെസ്റ്റ് ചെക്ക് പോസ്റ്റില്‍ എത്തി. വണ്ടിയുടെ നമ്പരും മറ്റും പറഞ്ഞ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാടിന്‍റെയകത്തു പ്രവേശിക്കാനുള്ള അനുവാദവും വാങ്ങി യാത്ര തുടര്‍ന്നു. വള്ളക്കടവ് ചെക്ക് പോസ്റ്റില്‍ നിന്നും ഏതാണ്ട് 20 കിലോമീറ്റര്‍ കാട്ടിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചാലേ ഗവിയിലെത്തൂ. കൊടും കാട്ടിലൂടെയുള്ള യാത്ര എന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഉന്മേഷം കുറച്ചൊക്കെ തിരിച്ചു തന്നെങ്കിലും ഗവിയിലെത്തി ഒരല്പ നേരം വിശ്രമിച്ചാല്‍ മതി എന്നൊരവസ്ഥയില്‍ എത്തിയിരുന്നു ഞാന്‍. ക്ഷീണിതയായ ആ അവസ്ഥയില്‍ കാട്ടിനുള്ളിലെ കാഴ്ചകള്‍ കാണാന്‍ ഇടക്കൊക്കെ കണ്ണു തുറന്നു നോക്കിയെങ്കിലും ഒരു കരിങ്കുരങ്ങനെയല്ലാതെ വേറെ ഒരു ജീവിയേയും ഞങ്ങള്‍ കണ്ടില്ല. കാറ്റില്‍ പ്രവേശിച്ച നിമിഷം മുതല്‍ എന്നവണ്ണം കാതടപ്പിക്കുന്ന ചീവിടുകളുടെ കരച്ചിലാണ് ഞങ്ങളെ സ്വാഗതം ചെയ്തത്. എന്തായാലും സാവധാനം വണ്ടിയോടിച്ച് ഞങ്ങള്‍ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തിച്ചേര്‍ന്നു.

അവിടെയെത്തിയ ഉടനെ ഞങ്ങളുടെ താമസ സൗകര്യത്തിന്റെ കാര്യങ്ങള്‍ ഉറപ്പിച്ചു. ആദ്യത്തെ ദിവസത്തേക്ക് ഒരു ടെന്റ് ആണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടിയത്. അതെങ്ങനെയിരിക്കും എന്ന ആശങ്കയിലായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍. എന്തായാലും റിസപ്ഷനില്‍ വച്ചുതന്നെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു ഗൈഡിനെയും ഹോട്ടല്‍ മാനേജര്‍ ഏര്‍പ്പാടാക്കി തന്നു - ഞങ്ങള്‍ ഗവിയില്‍ നിന്നും പോകുന്നതു വരെ രാമചന്ദ്രന്‍ എന്ന ചെറുപ്പക്കാരനാവും ഞങ്ങളുടെ വഴികാട്ടി. ഏതാണ്ട് ഒരു മണി കഴിയും ഗവിയില്‍ എത്താന്‍ എന്നുള്ളതിനാല്‍ അന്നുച്ചയ്ക്കുള്ള ഭക്ഷണവും അവിടെ പറഞ്ഞേല്‍പ്പിച്ചിരുന്നു. ഒന്നരയോടെ അവിടുത്തെ ഭക്ഷണശാല അടക്കുമെന്നതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ ആദ്യം തന്നെ ഉച്ചയൂണ് കഴിക്കാന്‍ പോയി. ചോറ് (വലിയ അരിയും ചെറിയ അരിയും), ചപ്പാത്തി, ഉരുളക്കിഴങ്ങ് കറി, ദാല്‍, പപ്പായത്തോരന്‍, അവിയല്‍, കാച്ചിയ മോര്, രസം, പപ്പടം, അച്ചാര്‍, മുളക് വറുത്തത് എന്നിവയാണ് അവിടെ എന്നും ഉച്ചയൂണിനുള്ള വിഭവങ്ങള്‍. വയര്‍ കാലിയായിരുന്നുവന്നതിനാലും വിശപ്പിന്റെ ആക്രമണം തുടങ്ങിയാതിനാലും ഞങ്ങള്‍ ഊണുകഴിക്കാന്‍ ഒട്ടും അമാന്തിച്ചില്ല. ഞങ്ങള്‍ ഊണിനായി അവിടെ എത്തിയതും മഴ ചാറാന്‍ തുടങ്ങിയതും ഏതാണ്ട് ഒപ്പമായിരുന്നു.

ഗവി - ടെന്റും പരിസരങ്ങളും 
ഊണു കഴിഞ്ഞതോടെ രാമചന്ദ്രന്‍ ഞങ്ങളെ  ഞങ്ങളുടെ ടെന്റിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ എത്തിയതോടെ ആശങ്കകള്‍ തെല്ലൊന്നൊഴിഞ്ഞു. അത്യാവശ്യം വലുപ്പമുള്ള ടെന്ടായിരുന്നു. രണ്ടു കട്ടില്‍, മൂന്നാല് കസേര, ഒരു മേശ, ഒരു ഫാന്‍, മച്ചില്‍ തൂക്കിയിട്ട ഒരു സി എഫ് എല്‍ എന്നിങ്ങനെ പരിമിതമായ സൌകര്യം. കാട്ടിലെ താമസത്തിന് അത് ധാരാളം. റെന്റിനു പിറകിലായി ഒരു കുളിമുറിയും കക്കൂസും. മുറിയോട് ചേര്‍ന്നല്ലെങ്കിലും ഒരു അറ്റാച്ച്ട് ബാത്ത്റൂമിന്റെ പോലെ തന്നെ! ടെന്റിന്റെ മുന്നിലെ കാഴ്ചയോ, ഏറെ ഹൃദ്യം! ടെന്റിന്റെ മുന്‍വശത്ത് കസേരയിട്ടിരുന്നാല്‍ നല്ല കുളിര്‍ കാറ്റുമാസ്വദിച്ച്, മുന്നില്‍ത്തന്നെയുള്ള തടാകവും അതിനപ്പുറത്ത് കനത്ത കാടും കാണാം. അവിടെയിരുന്നപ്പോള്‍ ഇതുവരെയുണ്ടായിരുന്ന ക്ഷീണമൊക്കെ പമ്പകടന്നു! സുഖകരമായ ഒരു മയക്കം കണ്ണില്‍ കനം വെച്ചപ്പോള്‍ അകത്തെ കട്ടിലില്‍ നിവര്‍ന്നു കിടന്ന്‍ യാത്രാക്ഷീണമകറ്റി... മനസ്സിന് സുഖം പകര്‍ന്നു കൊണ്ട് വിവിധതരം പക്ഷികളുടെ പാട്ടുകളും കലപിലകളും. സുഖകരമായ ഒരുറക്കം - ഏതാണ്ട് ഒരു മണിക്കൂറോളം.

ഗവിയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ തന്നെ മനസ്സ് ശാന്തമായി. ഇത്രയും ദിവസം എന്നെ അലട്ടിയിരുന്ന ജോലിഭാരവും അതിനെ ചൊല്ലിയുള്ള വേവലാതികളും ഒക്കെ എവിടെയെന്നറിയാതെ പോയൊളിച്ചു. ഏറ്റവും സന്തോഷിപ്പിച്ചത് അവിടെ മൊബൈലും റൂമില്‍ ടി വിയും ഇല്ല എന്നതാണ്. (മൊബൈലിന് റേഞ്ച് ഇല്ല - വല്ലപ്പോഴും റേഞ്ച് വരും പോവും - ഞാന്‍ എന്റെ മൊബൈല്‍ സന്തോഷപൂര്‍വ്വം സ്വിച്ച് ഓഫ്‌ ചെയ്തു വെച്ചു).

പക്ഷിമൃഗാദികള്‍... 
അങ്ങനെ യാത്രാക്ഷീണമൊക്കെ അകറ്റി ഞങ്ങള്‍ മൂന്നരയോടെ വീണ്ടും റെസ്റൊരന്റിന്റെ അടുത്തെത്തി. ബോട്ടിംഗ് ആണ് അന്നത്തെ അജണ്ടയിലുണ്ടായിരുന്നത്. എന്നാല്‍ ഞങ്ങള്‍ അവിടെയെത്തിയതും മഴ ചാറാന്‍ തുടങ്ങിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. മഴ നനഞ്ഞു ബോട്ടില്‍ പോകുന്നതിനോട് വലിയ താല്‍പര്യം തോന്നാതിരുന്നതിനാല്‍ വൈകീട്ടത്തെ ചായ കഴിയുന്നതു വരെ കാക്കാം എന്ന്‍ കരുതി. നാലു മണിക്ക് ചായ റെഡിയായതും മഴ കനത്തതും ഒരുമിച്ച്.... ഇന്നത്തെ ദിവസം ഇനിയൊന്നും നടക്കില്ലെന്ന് മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു - എങ്കിലും ചായ കുടിച്ച് മഴ തോരാന്‍ കാത്തിരുന്നു. അതെന്തായാലും വെറുതെയായില്ല. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മഴ തോര്‍ന്നു. രാമചന്ദ്രന്‍ ഞങ്ങളെ ബോട്ടിങ്ങിനു കൊണ്ടുപോയി - എല്ലാവരോടും എന്നപോലെ പല സ്ഥിരം കഥകളും പറഞ്ഞു (ഏതാണ്ട് എല്ലാ ഗൈഡും ഒരേ കഥകള്‍ തന്നെയാണ് പറയുന്നതെന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്ക് അവരുടെ വാക്കുകളില്‍ നിന്നും ചേഷ്ടകളില്‍ നിന്നും മനസ്സിലായി). എന്നാല്‍ ഞങ്ങള്‍ രാമചന്ദ്രനോട് പല പല കാര്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കുകയും അവയ്ക്കൊക്കെ അയാള്‍ തൃപ്തികരമായ ഉത്തരങ്ങള്‍ നല്‍കുകയുമുണ്ടായി. നമ്മുടെ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക പക്ഷിയായ മലമുഴക്കി വേഴാമ്പല്‍ ഈ കാടുകളില്‍ ഉണ്ടെന്നും എന്നും രാവിലെ അതിന്റെ ഒച്ച കേള്‍ക്കുകയും മിക്കപ്പോഴും അത് പറന്നു പോകുന്നത് കാണുകയും ചെയ്യാം എന്നൊക്കെ രാമചന്ദ്രന്‍ പറഞ്ഞു. മഴക്കാലത്ത് ആനയിറങ്ങുന്ന സ്ഥലങ്ങളും ആനക്കഥകളും അയാള്‍ പറയുകയുണ്ടായി. എന്നാല്‍ ബോട്ടിങ്ങില്‍ ഒന്ന് രണ്ടു കൊക്കുകളെയും, പൊന്മാനേയും, ഒരു ബുള്‍ ബുളിനെയും, ഒരു കൊറ്റിയേയുമല്ലാതെ വേറെ ഒരു മൃഗത്തേയും ഞങ്ങള്‍ കാണുകയുണ്ടായില്ല. എങ്കിലും തിരക്കില്ലാതെ, കൊച്ചു വര്‍ത്തമാനവും പറഞ്ഞ് ആ തടാകത്തിലൂടെ ബോട്ട് യാത്ര ചെയ്യാന്‍ നല്ല രസമായിരുന്നു. ആ യാത്ര അവസാനിച്ചതോടെ രാമചന്ദ്രനുമായി ചെറിയ ഒരു സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കാനും കഴിഞ്ഞു.

പുഷ്പഭംഗി
ബോട്ടിംഗ് കഴിഞ്ഞതോടെ വേറെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ അന്ന്‍ സമയമില്ലായിരുന്നു. അതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ ആ പരിസരത്ത് കറങ്ങി നടന്നു - പക്ഷികളുടേയും പൂക്കളുടേയും ഞങ്ങളുടേയും ഫോട്ടോ എടുത്തും മറ്റും... അതിനോടൊപ്പം ഞങ്ങള്‍ ഒരു ചെറിയ ട്രെക്കിംഗ് (അങ്ങനെ പറയാന്‍ പറ്റില്ലെങ്കിലും) നടത്തി. മൂന്നാല് കരിങ്കുരങ്ങന്മാരെ കണ്ടു എന്നതൊഴിച്ചാല്‍ വേറെ ഒരു മൃഗത്തെയും ആ ചെറു നടത്തത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ കാണുകയുണ്ടായില്ല. ഞങ്ങള്‍ നടന്ന വഴികള്‍ ആനയുടെ വഴിത്താരയാണെന്നും സീസണില്‍ ആ വഴിയില്‍ ആനകളെ കാണാത്ത ദിവസങ്ങളിലെന്നുമൊക്കെ രാമചന്ദ്രന്‍ വാചാലനായി.

ഡാം പരിസരം
ഗവിയിലേക്ക് വരുന്ന മലയാളികള്‍ മറക്കാതെ ചോദിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യം ഞാനും ചോദിച്ചു- ഓര്‍ഡിനറി സിനിമയുടെ ഷൂട്ടിംഗ് നടന്ന സ്ഥലം ഏതെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ആകെ കുറച്ചു സീനുകള്‍ മാത്രമേ ഗവിയില്‍ ഷൂട്ട്‌ ചെയ്തിട്ടുള്ളുവെന്നും അതില്‍ ഒരെണ്ണം ഷൂട്ട്‌ ചെയ്ത സ്ഥലത്തേയ്ക്ക്
സന്ദര്‍ശകര്‍ക്ക് പ്രവേശനമില്ലെന്നുമൊക്കെ അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു. സിനിമയുടെ ക്ലൈമാക്സ് ഷൂട്ട്‌ ചെയ്തത് കക്കി ഡാമിലാണ്. അവിടെ സന്ദര്‍ശകര്‍ക്ക് പ്രവേശനമില്ല. ഒരു സീനില്‍ ചെക്ക് ഡാം ഉണ്ടെന്നും, വേറെ ഒരു സീന്‍ ഗവിയിലേക്ക് വരുന്ന വഴിയിലാണെന്നും അറിഞ്ഞു - ആ സ്ഥലം വരുമ്പോള്‍ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. ആ സ്ഥലം കണ്ടപ്പോള്‍തന്നെ അതു തന്നെയാണ് സിനിമയില്‍ ഉള്ളതെന്ന ഞങ്ങളുടെ നിഗമനം തെറ്റിയില്ല.

സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചു ടെന്റില്‍ എത്തി. ഏഴരയോടെ ഞങ്ങള്‍ അത്താഴം കഴിക്കാന്‍ റെസ്റൊരന്റിലെത്തി - ഒപ്പം മഴയും! അത്താഴത്തിനു സൂപ്പ്, ഫ്രൈഡ് റൈസ്, ചപ്പാത്തി, ഒരു നോണ്‍ വെജ് കറി (കോഴിക്കറിയാണെന്ന് തോന്നുന്നു), ദാല്‍, സ്റ്റ്യൂ, സാലഡ്, അച്ചാര്‍, പൈനാപ്പിള്‍ കഷ്ണങ്ങള്‍ എന്നിവയായിരുന്നു വിഭവങ്ങള്‍. അത്താഴം കഴിച്ച്, എട്ടു മണിയോടെ ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചു ടെന്റിലേക്ക് യാത്രയായി - കാടിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ഏതൊക്കെയോ കിളികള്‍ പാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ മാധുര്യം നുകര്‍ന്ന്‍ ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചു നേരമിരുന്നു....

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആറുമണിക്ക് ജീപ്പ് സഫാരിക്ക് പോകാനാണ് ഞങ്ങള്‍ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തിയത്. അതിനാല്‍ അധികം വൈകാതെ, അന്നത്തെ സംഭവങ്ങള്‍ എല്ലാം കുറിച്ചുവെച്ച് എട്ടരയോടെ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു - കാടിന്‍റെ താരാട്ടു കേട്ട്, നാളെ കാണാന്‍ പോകുന്ന വന്യജീവികളെ സ്വപ്നം കണ്ട്, അവയെ കാണുമ്പോള്‍ അനുഭവിക്കാന്‍ പോകുന്ന സന്തോഷത്തെ പ്രതീക്ഷിച്ച് - സുഖകരമായ ഉറക്കത്തിലേക്ക് ഞാന്‍ വഴുതി വീണു...

(തുടരും....